Log in
    

Nanga Parbat (8 126 m n.p.m.) - naga góra

Ocena użytkowników: 4 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywna
 

altNanga Parbat 8 126 m n.p.m. - dziewiąty co do wysokości ośmiotysięcznik świata, wyjątkowo trudny do zdobycia, a zimą dotąd niezdobyty. Nazwa wywodzi się z sanskrytu i oznacza "Naga Góra".

Wysokość: 8 126 m n.p.m.

Lokalizacja: Pakistan/Kaszmir

Pierwsze wejście: 3 Lipiec 1953, Hermann Buhl

Pierwsze wejście zimowe: brak

Opis

Budowa masywu

Nanga Parbat położona jest w zachodniej części Himalajów Wysokich, na obszarze Kaszmiru w północno-wschodnim Pakistanie. Jest to olbrzymi masyw górski, zbudowany z prekambryjskich skał metamorficznych i krystalicznych. Od północy i zachodu otacza tę górę rzeka Indus; w kierunku północno-zachodnim szczyt oddalony jest od niej zaledwie o 25 km i wznosi się nad nią ponad 7000 m, przez co jest to największe względne wzniesienie na świecie.

Potężny, niezwykle skomplikowany masyw Nanga Parbat postrzegany jest jako olbrzymia, biegnąca łukiem grań, o długości prawie 26 km, liczonej od Szczytu Chongra (6889 m n.p.m.) na północnym wschodzie do Przełęczy Mazeno (5377 m n.p.m.) na południowym zachodzie. Najwyższą częścią góry jest śnieżno-lodowo-skalny trapezoid z wierzchołkiem głównym o wysokości 8125 m n.p.m. i drugim pod względem wysokości wierzchołkiem od strony północnej Północnym Ramieniem (8070 m n.p.m.). Na północnym zachodzie od Północnego Ramienia leży Przełęcz Bashin (7812 m n.p.m.).

Z głównego wierzchołka odchodzą trzy granie. Pierwsza, w kierunku północnym, wiedzie przez Północne Ramię do przedwierzchołka (7910 m n.p.m.) i dalej na wschód do szczytu Rakhiot (7070 m n.p.m.); druga (Grań Mazeno) opada na długości 13 km w kierunku południowo-zachodnim od Mazeno Gap (6700 m n.p.m.) do Przełęczy Mazeno; trzecia, najmniejsza północno-wschodnia grań, wiedzie w kierunku Lodowca Bazhin. Granie te wyznaczają trzy główne ściany: flankę Rupal po stronie południowej (wysokość 4500 m), północno-zachodnią flankę Diamir (3500 m) oraz północno-wschodnią flankę Rakhiot (słynna droga pierwszego wejścia). Flanka Rupal jest obok południowo-zachodniej ściany Baraha Shikhar (7647 m) w masywie Annapurny najwyższą ścianą (urwiskiem o nachyleniu pow. 45 stopni) na świecie. Baza główna znajduje się 3600 m n.p.m. Jest to najniżej położona baza główna ze wszystkich baz pod szczytami ośmiotysięcznymi. Można się do niej dostać z miejscowości Gilgit lub Chilas przez słynną Fairy Meadows (Czarodziejska Łąka) i osadę Beyal.

Historia zdobywania

Historia podboju to przede wszystkim zmagania niemieckich alpinistów. Należy do szczytów wyjątkowo trudno dostępnych i niebezpiecznych, próby jego zdobycia w latach 1895–1950 pochłonęły 31 ofiar. Na Nanga Parbat zanotowano do 2005 roku 263 wejść, podczas zdobywania szczytu zginęło aż 62 wspinaczy w tym. 16 kobiet.

11 lipca 2012 rokuCathy O'Down (RPA), Sandy Allan (Wielka Brytania) i Rick Allen (Wiela Brytania), oraz trzech szerpów (Lhakpa Rangdu Sherpa, Lahkpa Nuru Sherpa i Lakpa (Zarok) Sherpa) zdobyli Nanga Parbat dziewiczą Granią Mazeno. Jest to jedno z największych osiągnięć współczesnego himalaizmu. Członkowie wyprawy nie używali tlenu z butli, nie mieli poręczówek, oraz nie zakładali wcześniej obozów na grani.

Nanga Parbat nie udało się do tej pory zdobyć zimą, choć próbowało tego aż dziesięć wypraw, w tym pięć polskich (ostatnia zimą 2008/2009). Jest to jedyny niezdobyty zimą ośmiotysięcznik w Himalajach (pozostałe niezdobyte znajdują się w Karakorum).

I Polskie wejście

W 1985 roku Klub Wysokogórski z Krakowa zorganizował wyprawę na Nanga Parbat, której celem było I polskie wejście. Na szczyt wybrano drogę przez flankę Rupal.

Skład wyprawy przedstawiał się następująco: Elsa Avila i Carlos Carsolio (oboje z Meksyku), oraz Polacy: Marian Bała, Mikołaj Czyżewski, Andrzej Heinrich, Piotr Kalmus, Jerzy Kukuczka, Sławomir Łobodziński, Paweł MUlarz (kierownik), Tadeusz Piotrowski, Adam Potoczek, Andrzej Samolewicz i Wojciech Szymendera

Akcję górską rozpoczęli 26 maja. Do 17 czerwca założyli trzy obozy. Później nastąpiło załamanie pogody i dopiero 4 lipca założono obóz IV.

10 lipca w lawinie zginął Piotr Kalmus. Los wyprawy wisiał na włosku. Zdecydowano się, że atak będzie kontynuowany.

11 lipca założono piąty obóz (Carsolio, Heinrich, Kukuczka i Łobodziński)

Atak szczytowy rozpoczął się 12 lipca, jednakże burza spowodowała, że zespół musiał biwakować w jamie śnieżnej. Następnego dnia o godzinie 13.15 stanęli na wierzchołku.

J. Kukuczka

Jerzy Kukuczka na szczycie Nanga Parbat. Fot. arch. Jerzy Kukuczka

Przed 1953

  • 1835 – pierwszy rekonesans w okolicach Nanga Parbat, który przeprowadził brytyjski badacz Godfrey Thomas Vigne,
  • 1856 – Adolf Schlagintweit przesyła do Europy pierwszy znany raport o Nanga Parbat, Schlagintweit dotarł do podnóża góry od zachodniej strony; kiedy zapytał tubylców o nazwę wielkiej góry, odpowiedzieli "Diámar" (Król Gór) i "Nánga Parbat" (Naga Góra),
  • 1895 – pierwsza próba wejścia na szczyt podjęta przez Brytyjczyka Albert Mummery i Raghobira Thapa, tragarza z plemienia Gurkha; udało im się osiągnąć wysokość około 6100 m n.p.m. na flance Diamir; jego przypuszczalną drogę nazwano "Żebrem Mummeriego"; zginął wraz z dwoma tragarzami, próbując przejść przełęcz w drodze na Lodowiec Rakhiot,
  • 1932 – pierwsza niemiecka wyprawa poprowadzona przez Williego Merkla, osiągnięto szczyt Rakhiot 7070 m n.p.m. na północny wschód od głównego wierzchołka,
  • 1934 – kolejna wyprawa Williego Merkla, w której udział wzięło 5 alpinistów i 11 Szerpów, podczas której Austriacy Peter Aschenbrenner i Erwin Schneider osiągnęli wysokość około 7850 m n.p.m. na północnej flance Rakhiot; w czasie dramatycznego zejścia zginęli Merkl, Willo Welzenbach, Uli Wieland i sześciu Szerpów; Schneider, z zawodu kartograf, i inni przygotowali pomiary do map, których do dziś używa większość wspinaczy,
  • 1937 – Karl Wienl (kierownik wyprawy), 9 innych wspinaczy oraz 6 Szerpów ginie w lawinie w okolicach obozu IV tuż pod szczytem Rakhiot,
  • 1938 – kolejna wyprawa niemiecka pod kierownictwem Paula Bauera,
  • 1950 – wyprawa brytyjska – William Crace, Robert Marsh, John Thornley oraz Tenzing Norgay i trzech innych Szerpów. Crace i Thornley giną.

Po 1953

  • 1953 – wyrusza wyprawa niemiecko-austriacka – której szefem organizacyjnym jest Karl-Maria Herrligkoffer, natomiast szefem wspinaczy jest Peter Aschenbrenner, członkami wyprawy zaś Fritz Aumann, Albert Bitterling, Hermann Buhl, Hans Ertl, Walter Frauenberger, Otto Kempter, Hermann Kollersperger, Kuno Reiner.
  • 3 lipca 1953 – po ogromnych zmaganiach Hermann Buhl jako pierwszy człowiek staje na szczycie góry; zdobył go bez tlenu, ostatnie 1300 metrów przechodząc samotnie, będąc pod wpływem środka dopingującego na bazie amfetaminy,
  • 1962 – Niemcy Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt zdobywają szczyt drogą po lewej stronie od zachodniej flanki Diamir, Löw zginął podczas zejścia,
  • 1970 – pierwsze trawersowanie góry dokonane przez braci Reinholda i Güntera Messnerów; zdobyli szczyt flanką Rupal, a schodzili flanką Diamir "Żebrem Mummeriego"; Günter zaginął podczas zejścia;
  • 1976 – Austriacy Hanns Schell, Robert Schauer, Siegfried Gimpel i Hilmar Sturm zdobyli wierzchołek drogą na lewo od flanki Rupal,
  • 1978 – Reinhold Messner dokonał pierwszego samotnego wejścia nową drogą na flance Diamir; wracając wytyczył kolejną nową drogę.
  • 2012, 15 lipca - Przejście Grani Mazeno i wejście na Nanga Parbat. Zespół: Sandy Allan i Rick Allen. Patrz news.

Polskie wejścia:

  • 13 lipca 1985 – Zygmunt Andrzej Heinrich, Jerzy Kukuczka, Sławomir Łobodziński i Carlos Carsolio nową drogą południowo-wschodnim filarem flanki Rupal; podczas tej wyprawy zginął w lawinie Piotr Kalmus,
  • 15 lipca 1985 – Anna Czerwińska, Krystyna Palmowska, Wanda Rutkiewicz (pierwszy zespół kobiecy na szczycie), oraz Dobrosława Miodowicz-Wolf, która doszła prawie na 8000 m n.p.m.,
  • 1992 – Józef Goździk, Piotr Pustelnik,
  • 1993 – Ryszard Pawłowski, Bogdan Stefko, Mirosław Konewka,
  • 1996 – Krzysztof Wielicki,
  • 2007 – Piotr Morawski, Kinga Baranowska,
  • 23 czerwca 2010 – Artur Hajzer, Robert Szymczak
  • 2 lipca 2010 - Marcin Kaczkan

Opis dróg

Ściana Rupal - południowa

Południwo-wschodnią granią boczną - Droga Messnera
Pierwsze wejście: Reinhold Messner, Gunther Messner, Peter Scholz i Felix Kuen - 1970

Górną granią południowo-zachodnią - Droga Schella
Pierwsze wejście: Gimpel, Schauer, Schell i Sturm, 1976

Filarem Południowo Wschodnim
Pierwsze wejście: Zygmunt Heinrich, Jerzy Kukuczka, Carlos Carsolio i Sławomir Łobodzinski, 1982

Bezpośrednio ścianą południowo-wschodnią - Filar Centralny
Pierwsze wejście: Steve House & Vince Anderson, wycena 5.9, M5 X, WI4 - 2005

Bezpośrednio ścianą południowa  (South Face Direct) - niezdobyta
Próba: Tomaž Humar w 2005 roku; dotarł do wysokości 6300m

Ściana Diamir - Zachodnia

Żebro Mummery
Niezdobyte: Mummery dotarł do wys. 6100m w 1895. Nie było innej próby od tego czasu.
Zejście: Reinhold Messner - 1970

Diamir Flank - Droga Kinshofera
Pierwsze wejście: Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt - 1962
Pierwsze wejście solo: Krzysztof Wielicki
Pierwszy zjazd na nartach: Hans Kammerlander, Diego Wellig - 1990

Sciana Diamir (Diamir Face)
Pierwsze wejście: Reinhold Messner, solo - 1978

Droga Czeska (Czech Route)
Pierwsze wejście: Andrej Belica, Joseph Just, Marian Zatko, Juraj Zatko, 1978 (do północnego wierzchołka)

Północno-wschodnia  ściana
Pierwsze wejście: Reinhold Messner, Hubert Messner, Hanspete Eisendle, Wolfgang Tomaseth od wysokości 7500m kontynuowali Drogą Czeską - 1978

Droga 'Tom and Martina'
Pierwsze wejście: Jean Christophe Lafaille - 2003

Ściana Rakhiot - północna

Lodowcem Rakhiot i wschodnią granią
Pierwsze wejście: Hermann Buhl - 1953

Droga japońska (Japanese Route)
Pierwsze wejście: Hiroshi Sakai, Yukio Yabe, Takeshi Akiyama - 1996

Filar Val Fiemme (Pilar Val Fiemme)
Niezdobyta. Próba podjęta przez zespół włoski w 1988 roku.

Grań Mazeno

Grań Mazeno to około 10 kilometrów ostrej grani na wysokości ponad 7000 metrów, która oddziela dwie niebezpieczne ściany: Rupal i Diamir. Wycofanie się z grani jest bardzo problematyczne, a często niemożliwe.

Grań Mazeno - obóz drugi

Grań Mazeno - obóz drugi. Fot. mazenoridge.com

Kalendarium prób na Grani Mazeno

  • 1979 – Francuska wyprawa po raz pierwszy „porywa się” na grań. Ze względu na kiepską pogodę, osiągają tylko pierwszy wierzchołek o wysokości 6880 metrów
  • 1992 – Doug Scott prowadzi międzynarodową ekipę, w której znajduje się między innymi Sandy Allan. Zdobywają trzy szczyty grani.
  • 1993 – Doug Scott próbuje po raz kolejny... Bez rezultatu
  • 1995 – Rick Allen, Wojciech Kurtyka, Andrew Lock z Australi. Zdobywają trzy szczyt i są w połowie drogi do przełęczy Mazeno, lecz są zmuszeni do odwrotu.
  • 1997 – Wojciech Kurtyka i Erhard Loretan dochodzą do połowy grani (1,5 dnia).
  • 2004 – Doug Chabot i Steve Swenson dochodzą jako pierwsi do Przełęczy Mazeno, lecz są zmuszeni do odwrotu, ze względu na wyczerpanie.
  • 2005 - Jean Troillet, Alain Gailland i Frédéric Roux podejmują próbę przejścia, która szybko się załamała
  • 2008 – Niemcy Luis Stitzinger i Joseph Lunger podejmują próbę przejścia grani od strony ściany Diamir. Niestety głęboki śnieg i wyczerpanie się zapasów powodują, że schodzą Drogą Messnera.
  • 2011 – Alberto Zerain i Juan Carlos Arrieta próbują przejść Grań Mazeon od strony ściany Diamir. Wytyczają 1800 metrów nowej drogi, lecz nie osiągają grani.
  • 2012, 11 lipca - Przejście Grani Mazeno i wejście na Nanga Parbat. Zespół: Cathy O'Down, Sandy Allan i Rick Allen, oraz trzech szerpów: Lhakpa Rangdu Sherpa, Lahkpa Nuru Sherpa i Lakpa (Zarok) Sherpa. Patrz news.

Ciekawostki

  • Przez długie lata Nanga Parbat była traktowana przez niemieckich himalaistów jak Graal dla ludzi średniowiecza. Stąd wyprawa roku 1943, która zakończyła się tragicznie stała się jeszcze większym bodźcem i doprowadziła do ekspedycji w roku 1953 (Willy-Merkl-Gedächtnis-Expedition), uwieńczonej sukcesem. [Reinhold Messner, "Naga Góra"]
  • Tubylcy nazywają górę również ,Diámar" co w języku urdu oznacza "Król Gór".
  • Hermann Buhl, podczas pierwsze wejście, pokonał 1300-metrowe podejście, będąc pod wpływem środka dopingującego pervitinu.
  • Flanka południową jest najwyższą stromą flanką świata.
  • Podczas wyprawy w roku 1970 Reinhold i Günther Messnerowie zdobywają szczyt flanką południową, niestety Günther umiera w wyniku choroby wysokościowej, natomiast Reinhold po zejściu flanką Diamir znalazł się sam daleko od obozu i cudem przeżył (tracąc siedem palców). Ciało Günthera Messnera zostało odnalezione w 2005 roku.
  • Wojtek Kurtyka o przejściu Grani Mazeno:
    „Odnoszę wrażenie, że nawet do fachowców nie dociera, co oni zrobili. Trudności techniczne wprawdzie nie są tam duże, ale to jest kilkanaście dni wędrówki po grani, przez kilka siedmiotysięcznych wierzchołków, w sumie około 15 kilometrów grani, a na koniec Nanga Parbat – góra mit. I zrobiło to dwóch gości, którzy są poniekąd starcami, Sandy miał 57 lat, a Rick 59. Widzę w ich wyczynie jakiś głęboko ludzki wymiar. To właśnie jest rodzaj sztuki, która wymaga jazdy w innym wymiarze”.

Cytaty

  • Finsterwalder: "...7000 metrów oddziela skuty lodem szczyt Nanga od Indusa, który toczy swoje spienione wody u podnóża góry. Jest chyba mało miejsc na ziemi, w których przyroda objawia się człowiekowi tak wspaniale i wszechstronnie i odkrywa przed nim tak wiele swoich tajemnic i cudów...".

  • Finsterwalder: "Nanga Parbat zbudowana jest piętrowo. Jej potężny korpus poprzecinany jest głębokimi dolinami i mrocznymi wąwozami..."

Zdjęcia

Filmy

Filmowy materiał z wyprawy unifikacyjnej w ramach programu POLSKI HIMALAIZM ZIMOWY Nanga Parbat 2010. Kierownikiem wyprawy był pomysłodawca i twórca programu PHZ - nestor wspinania wysokogórskiego Artur Hajzer. W skład wyprawy wchodziło w sumie 12 osób, w tym jedna kobieta - Ola Dzik.
Wejście na Nanga Parbat poprowadzone było drogą Kinshoffera od strony doliny Diamir w stylu klasycznym. Wyprawa zakończyła się sukcesem - wejścia na szczyt zaliczyli: Hajzer, Szymczak i Kaczkan. Wyprawa wspierana była przez:
Ministerstwo Sportu i Turystyki, Fundację Kukuczki, Polski Związek Alpinizmu oraz markę HiMountain

Film Hansa Ertla (1953 rok) z pierwszej zakończonej sukcesem wyprawy na Nanga Parbat.

Galeria zdjęć

  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych
  • Autor: Brak danych

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież