Log in
    

Zbójnickie Turnie

Zbójnickie Turnie (Zbojnícke veže) to grupa trzech turni w Głównej Grani Tatr (odcinek Biała Ławka - Mały Lodowy Szczyt). Ostatnio w ramach wycieczki przeszliśmy ją z Andrzejem Marciszem. Sama grań Zbójnickich Turni ma trudności około III i w miarę litą skałę. Chociaż można sobię ją utrudnić, idąc ściśle ostrzem od Białej Ławki, wtedy trudności mogą mieć nawet V.

Andrzej Marcisz pomiędzy Pośrednią a Wielką Zbójnicką Turnią. Fot. dg

Wysokość:  ?

Lokacja:  Tatry Słowackie

Pierwsze wejście: 1907, 29 sierpnia - Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys (wejście na Wielką Zbójnicką Turnię).

Pierwsze wejście zimowe: ?

WHP tom 16

Ostry Szczyt widziany z Białej Ławki. Fot. dg

Opis

Widok z Białej Ławki w stronę Małego Lodowego. Fot. dg

Obiekty w masywie Zbójnickich Turni w kolejności ze wschodu na zachód:

Zbójnicki Kopiniak (Zbojnícka kopa)

Zbójnickie Wrótka (Zbojnícke vrátka)

Mała Zbójnicka Turnia (Malá Zbojnícka veža)

Niżnia Zbójnicka Szczerbina (Malá Zbojnícka štrbina)

Pośrednia Zbójnicka Turnia (Prostredná Zbojnícka veža)

Andrzej w trudnym miejscu na Pośredniej Zbójnickiej Turni. Fot. dg

Wyżnia Zbójnicka Szczerbina (Veľká Zbojnícka štrbina)

Wielka Zbójnicka Turnia (Veľká Zbojnícka veža)

Andrzej podczas prowadzenia rysy za około V, na Wielką Zbójnicką Turnię. Fot. dg

Historia zdobywania

Historia zdobywania szczytu

Ważniejsze wejścia

Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Najłatwiej na Zbójnickie Turnie dostać się od strony Słowackiej, przez Dolinę Staroleśną. Do wyboru mamy wejść na ZT od Białej Ławki (dłużej), lub Zbójnickiej Ławki (od razu wchodzmy na Wielką Zbójnicką Turnię). Bardziej wspinaczkową linią jest grań od Białej Ławki (III, 1 godzina 45 minut). Podejście na BŁ na I.

Andrzej Marcisz na Zbójnickim Kopiniaku. Świetnie widoczny Ostry Szczyt. Fot. dg

Do Zbójnickiego Kopiniaka grań ma trudności I, później trudności wzrastają do III. My szliśmy wprost na Małą Zbójnicką Turnię, trudności tak pokonanego odcinka oceniałbym na III-IV.

Na Pośrednią Zbójnicką Turnię weszliśmy eksponowaną III, a na Wielką Zbójnicką Turnię wariantem za V. Z Wielkiej Zbójnickiej Turni zjechaliśmy na dół (zjazd około 20 metrów).

Niżej podpisany podczas zjazdu z Wielkiej Zbójnickiej Turni). Fot. Andrzej Marcisz

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Widok na Ostry, Białą Ławkę, Zbójnickie Turnie i Mały Lodowy. Fot. dg

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

  • Damian Granowski
Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Shispare Sar (7611 m n.p.m.)

Poniżej historia pierwszego wejścia:

Shispare Sar. Fot. summitpost.org

Poniżej notka Janusza Kurczaba o wejściu Polaków na ten szczyt.

Do roku 1974 jeszcze wszystkie siedmiotysięczniki w Batura Mustagh, najbardziej na wschód położonym rejonie Karakorum, były dziewicze. Piękna piramida Shispare Sar (7611 m) wznosi się pomiędzy lodowcami Pasu i Shispare. Uzyskanie przez Polskę zezwolenia na atakowanie tego szczytu w 1974 roku było dużym osiągnięciem dyplomatycznym i organizacyjnym. Dodać należy, że zezwolenie to było pierwszym wydanym przez władze pakistańskie od czasu wojny o Pakistan Wschodni w 1971 roku, w wyniku której powstało państwo Bangladesz.

Skład wyprawy polsko-niemieckiej był następujący: ze strony polskiej Leszek Cichy, Mirosław Dąbrowski, Marek Grochowski, Jan Holnicki-Szulc, Piotr Kintopf (lekarz), Janusz Kurczab (kierownik), Ryszard Marcjoniak (kierowca ciężarówki), Andrzej Młynarczyk, Maciej Piątkowski i Jacek Poręba; ze strony niemieckiej Martin Albanus, Hubert Bleicher, Heinz Borchers i Herbert Oberhofer.

26 czerwca założono bazę na bocznej morenie lodowca Pasu (4000 m). Największe nadzieje stwarzała grań wschodnia, opadająca ku szerokiej przełęczy. Jednak wydostanie się na przełęcz wprost od dołu nie było możliwe. Zdecydowano się na szturm potężnego żebra, to jednak wyprowadzało na grań w wielkiej odległości od szczytu.

Po pokonaniu skalnego bocznego żebra, 2 lipca na prowadzenie wyszli Borchers i Oberhofer z zamiarem założenia obozu II. Zespół napotkał bardzo złe warunki śnieżne i zmuszony był zawrócić z wysokości 5400 m. W pewnym momencie pod Borchersem zarwał się niewielki nawis śnieżny i alpinista spadł lodowo-śnieżnym stokiem ponad 400 m w dół. Miał dużo szczęścia, poza ogólnymi potłuczeniami doznał tylko pęknięcia kości śródręcza. Następnego dnia z bazy wyruszyła 5-osobowa grupa ratownicza i wraz z biwakującymi przy rannym Oberhoferze i Porębie, sprowadziła go do bazy.

Przez kilka dni utrzymywała się zła pogoda. Wreszcie 8 lipca udało się założyć obóz II (5750 m) i na pewien czas akcja uległa przyspieszeniu. 10 lipca, już na grani prowadzącej do wschodniej przełęczy Shisparé, został założony obóz III (6250 m).

20 lipca na grań ponad obozem III wyszły cztery związane liną dwójki: Cichy z Młynarczykiem, Holnicki z Porębą, Bleicher z Oberhoferem i Grochowski z Kurczabem. Długa grań się skończyła niewielkim obniżeniem, za którym wznosił się ku wschodniej przełęczy Shisparé stromy stok śnieżny. 300 m wyżej rozbito namioty obozu IV (6750 m).

21 lipca cała ósemka wyszła na przełęcz (6900 m) i 100 m wyżej zatrzymała się na odpoczynek. Na południowo-wschodnim krańcu rozległej przełęczy widać było lodowy szczyt w kształcie dzwonu, oznaczony na mapach kotą 7090 metrów. Kurczab odłączył się od grupy, wrócił na przełęcz a następnie po 3-godzinnej nietrudnej wspinaczce zdobył ów szczyt, nazwany później Ghenta Sar. Była godzina 16.30. W dwie godziny później również wierzchołek Shisparé (7611 m) został zdobyty i wszyscy szczęśliwie powrócili do obozu IV.

W tym czasie Heinz Borchers podleczył kontuzjowaną rękę w Gilgicie, wrócił do bazy i wziął udział w drugim ataku. Towarzyszyli mu Albanus, Dąbrowski, Kintopf i Piątkowski. Przez cały dzień 29 lipca sypał gęsty śnieg i zespół nie opuścił obozu II. Następnego dnia zagrożenie lawinowe było duże, mimo to wszyscy z wyjątkiem Piątkowskiego ruszyli w górę. Około godziny 9 zeszła duża lawina śnieżna, która strąciła prowadzących Albanusa i Borchersa. Pierwszy zatrzymał się na dolnej wardze szczeliny, natomiast Borchers został w niej zasypany grubą warstwą śniegu i lodu.

Tragiczny wypadek przysłonił radość z sukcesu, jednak zdobycie Shispare Sar i Ghenta Sar - pierwszych siedmiotysięczników w Batura Mustagh - zaliczyć należy do osiągnięć pierwszej rangi w historii polskiego himalaizmu eksploracyjnego.

Janusz Kurczab

Źródło: fb

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Jastrzębia Turnia (2139 m n.p.m.)

Jastrzębia Turnia (Jastrabia veža) to charakterystyczny szczyt o kształcie baszty, w słowackich Tatrach Wysokich. Dla Słowaków, jest ona tym, czym dla nas Mnich. Czyli miejscem oferującym wspinanie w świetnej jakości skale. Niestety dla wspinania najbardziej atrakcyjne jest około 200 metrów skały w głównym spiętrzeniu. Reszta to typowe rzęchy. Dojście z nieodległego schroniska zajmuje około 1,5 godziny.

Jastrzębia  Turnia

Jastrzębia Turnia. Fot. goat.cz

Wysokość:  (2139 m n.p.m.)

Lokacja:  Tatry / Dolina Kieżmarska

Pierwsze wejście: ok. 1880 - Maciej Sieczka, z inicjatywy Jana Gwalberta Pawlikowskiego

Pierwsze wejście zimowe: 1909, 10 kwietnia - Tihamér Szaffka, Imre Barcza i Oszkár Jordán

Opis

Jastrzębia Turnia leży w Jastrzębiej Grani, która rozdziela górną część Doliny Kieżmarskiej na dwie części: Dolinę Jastrzębią i Dolinę Jagnięcą.

Jastrzębią Turnię od Jastrzębiego Kopiniaczka oddziela Jastrzębia Przełęcz.

Jastrzębia  Turnia z Doliny Kieżmarskiej

Jastrzębia Turnia z Doliny Kieżmarskiej. Fot. Damian Granowski

Historia zdobywania

Historia zdobywania szczytu

Ważniejsze wejścia

Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Na wierzchołek Jastrzębiej Turni nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można nań wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego. 

Widok na próg Doliny Jagnięcej
 
Widok na próg Doliny Jastrzębiej. Fot. dg

Najłatwiejsza droga (I) prowadzi z Doliny Jagnięcej, jest to też całkiem niezłe zejście, po zrobieniu dróg na południowych ścianach Jastrzębiej Turni.

Południowo-wschodnia ściana

1.Dlouhý lokty (VI+,A3) 7h
2. Janos Beran Memorial (IV,A2e) 5h 
3.Kesicki-Wielicki (V+,A3, PP 9-/9) 7h
4.Pochylého platňa (VI,A4,RP:8) 4h
5.JETSTREAM (VI+,A3+,PP10-/10) 9-11h
6.Amazónia Vertikál (IX)
7.Belica-Koller (V+,A1, RP:6+) 5h 
8.Gálfy-Koreň (IV-V) 2,5h.     
9.Hefty-Komarnicky (III) 3,5h.    
10. Demjánova cesta (V+,A1, OS VII+) 12h

Południowo-zachodnia ściana


1. Jastrabie sedlo (II-III) 1,5h   
2. Depresiou v ľavej časti (VI-,A4,e
3. Cez Červenú strechu (V+,A3) 14h
4. Oranžový expres (V+,A4,e)
5. Komín Dieškovcov (VI,A4,e RP 8) 8h
6. Pravá hrana komína (V+,A3, RP 7) 15h
7. Chlapcom z Everestu 88 (RP 8+)
8. Pavúci lezú do neba (RP 8-/8)
9. Červené previsy (VI,A4,e RP 7-/7) 5h
10. Sunset Boulevard (RP 9)
11. Stará cesta (III) 1,5h.     
12. Rio Grande (VI,A4,e RP 9-) 13h
13. Pravým zárezom (VI, A?)
14. Machnik-Preyzner (IV+) 4h.
15. Pietrzak-Surdykowski (V) 3h.     
16. Smrť Vegetariánom (VI-)  

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Widoki w Kieżmarskiej Dolinie
 
Widoki w Kieżmarskiej Dolinie. Fot. dg

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Widok z Jastrzębiej Turni na południe
 
Panorama z Jastrzębiej Turni na południe (Wspaniały widok na Kieżmarskie Szczyty, Grań Wideł, Łomnicę, Durny Szczyt). Fot. Damian Granowski
 
Widok z Jastrzębiej Turni na północ
 
Panorama z Jastrzębiej Turni na północ. Fot. Damian Granowski

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Panorama ze szczytu

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Baranie Rogi (2526 m n.p.m.)

Baranie Rogi (Baranie rohy) to szczyt w Głównej Grani Tatr. Dla taterników najciekawsza jest południowo , południowo-zachodnia ściana. Narciarzy zapewne zainteresuje wspaniały zjazd z Baranich Rogów, przez Baranią Przełęcz do Doliny Dzikiej (zobaczcie opis).

Wysokość:  2526 m n.p.m.

Lokacja:  Tatry

Pierwsze wejście (odnotowane): przed 1867, 17 września - ks. Józef Stolarczyk i ks. Ambroży Reformat (Tomasz Trausyl) i przewodnicy: Wojciech Gąsienica Kościelny, Wojciech Ślimak, Szymon Tatar starszy i Jędrzej Wala starszy,

Pierwsze wejście zimowe: 1911, 17 kwietnia - Tibold Kregczy, Lajos Rokfalusy, Zoltán Votisky

Opis

Podejście na Baranie Rogi

Podejście na szczyt Baranich Rogów. Widok z nich jest imponujący. Fot. Damian Granowski

baranie rogi na baranich rogach
 
"Rogi" na południowej ścianie. Fot. Damian Granowski

Historia zdobywania

Historia zdobywania szczytu

Ważniejsze wejścia

Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Ze Starego Smokowca idziemy na Hrebieniok (można wyjechać / zjechać kolejką). Stamtąd zielonym szlakiem do Małej Zimnej Doliny. Przy schronisku Terey'ego odbijamy ze szlaku na ścieżkę do Baraniej Przełęczy. Po około 45 minutach podchodzimy pod żleb opadający z Baraniej Przełęczy. Najlepiej pokonać go z lewej strony

Z Baraniej Przełęczy w lewo okopczykowaną ścieżką. Na początku natraficie na nieco trudny skalny trawers, który doprowadza do żlebu, nim do góry i przez kolejne żeberko na obszerną galerię. Później już łatwo na szczyt.

Łącznie 4-5 godzin podejścia. Zejście tak samo. 

Można również podejść z Doliny Dzikiej. Jest to świetna opcja zimą (zwłaszcza na skiturach). Tutaj mała relacja: Skitury z Doliny Dzikiej na Baranie Rogi.

podejscie pod baranie rogi tatry

Podejście pod ścianę. Fot. Damian Granowski

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Widok ze szczytu

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Wielka Jaworowa Turnia (2291 m n.p.m.)

Wielka Jaworowa Turnia (Veľká Javorova veža) to szczyt w Grani Jaworowych. Z taternickiego punktu widzenia. Najciekawsza jest ściana północna, należąca do tzw. Muru Jaworowych.

Na zdjęciu Lewy Filar WJT wyrysowany. Opr. Artur Paszczak. Fot. dg

Wysokość:  2291 m n.p.m.

Lokacja:  Tatry

Pierwsze wejście: ?

Pierwsze wejście zimowe: ?

Opis

Opis góry

Historia zdobywania

Historia zdobywania szczytu

Ważniejsze wejścia

Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Napisz komentarz (0 Komentarzy)

Mały Kieżmarski Szczyt (2514 m n.p.m.)

Mały Kieżmarski Szczyt (słow. Malý Kežmarský štít, niem. Weberspitze, węg. Wéber-csúcs) – to szczyt znajdujący się w masywie Kieżmarskiego Szczytu. Jego imponująca 900 metrowa ściana należy do najwspanialszych w Tatrach. Na "Największej otchłani Tatr" - jak nazwał ją Wiesław Stanisławski - wytyczono ponad 100 dróg taternickich!

Mały  Kieżmarski Szczyt

Wysokość:  2514 m, lub według niektórych źródeł 2513

Lokacja:  Dolina Kieżmarska

Pierwsze wejście: Początki XVII wieku. Pierwsze odnotowane 21 sierpnia 1889 - Adolf Gábriel, Frigyes Koromzay, György Koromzay, Adolf Nikházy, Samuel Weber z tragarzami Beckerem i Kullmannem.

Pierwsze wejście zimowe: 1906, 8 marca - Günter Oskar Dyhrenfurth i Alfred Martin

Opis

Mały Kieżmarski Szczyt może poszczycić się jedną z największych ścian w Tatrach, o wysokości 900 metrów.

Północna ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu
 
Północna ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu. Fot. Damian Granowski

Historia zdobywania

Historia zdobywania szczytu

Ważniejsze wejścia

Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Z Doliny Kieżmarskiej

Idziemy czerwonym szlakiem na Rakuskę Przełęcz, skąd w prawo trawersem do Doliny Huncowskiej. Idziemy jej dnem do podstawy żlebu spadającego z Huncowskiej Przełęczy. Nim na przełęcz, skąd kierujemy się w stronę Małego Kieżmarskiego Szczytu. Trzymamy się prawej strony grani.

Zejście w kierunku Huncowskiej Przełęczy. Fot. Damian Granowski

Wychodzimy na Wyżnią Kieżmarską Przełęcz, skąd w prawo granią po skalnych blokach na wierzchołek (około 3:45 godziny). Zejście ok. 2,5-3 godz.

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Widok z Małego Kieżmarskiego Szczytu na północ
 
Panorama z Małego Kieżmarskiego Szczytu. Fot. Damian Granowski

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Napisz komentarz (0 Komentarzy)