Log in
    

Reklama - pod menu głównym, strona główna

Zamarła Turnia / Zacięcie Komarnickich V+

Zacięcie Komarnickich V+ to popularna droga na Zamarłej Turni.

zaciecie komarnickich zamarla turnia

Zacięcie Komarnickich. Fot. Damian Granowski

Wycena: V+

Długość:  ok 140 m

Czas przejścia: ?

Lokalizacja:  Zamarła Turnia / południowa ściana

Uroda: Sam oceń, jeśli przeszedłeś

Wystawa: S

Charakter: ?

Zagrożenia obiektywne: ?

Pierwsze przejście: 1946

Pierwsze przejście zimowe: ?

Dojście

Podchodzimy z schroniska w Dolinie Pięciu Stawów do Dolinki Pustej. Stamtąd żółtym szlakiem w stronę Koziej Przełęczy.

Opis

Startujemy wcięciem, pomiędzy dwoma wielkimi systemami płyt (piargi również wysoko tutaj podchodzą). Idziemy łatwym terenem (ok. III) z lewej strony komina. Podchodzimy pod zacięcie z pionową ścianą (jeszcze nie to "wybitne" zacięcie Komarnickich). Tutaj można założyć stanowisko, chociaż wyżej znajduje się stanowisko "kursowe" z jednym spitem (patrz fototopo AP).

My pokonaliśmy ściankę w miejscu gdzie posiada wyraźną rzeżbę i wyszliśmy w łatwy teren doprowadzający nas pod Zacięcie Komarnickich. Według fototopo można zrobić to wyżej i pewnie będzie ładniejsze wspinanie ;). Zakładamy stanowisko u podstawy wybitnego zacięcia (spit).

Zacięciem do góry (sporo haków) ładną rozpieraczką w litej skale. Wychodzimy na trawiastą półkę, gdzie zakładamy stanowisko (spit).

Dalszą część drogi robiliśmy już Festiwalem Granitu, więc nie ma opisu końcówki :)

Zejście

Podchodzimy z schroniska w Dolinie Pięciu Stawów do Dolinki Pustej. Stamtąd żółtym szlakiem w stronę Koziej Przełęczy. Idziemy ścieżką pod lewą stronę ściany, pod dobrze widoczne ogromne zacięcie.

Sprzęt

Zestaw standardowy

Historia zdobywania

Pierwsi ścianą Zamarłej Turni zainteresowali się taternicy węgierscy - bracia Gyula i Roman Komarniccy w 1907 roku. Dopiero jednak w dwa lata później zdecydowali się na próbę zdobycia przepaścistych urwisk. Atak na ścianę rozpoczęli w linii spadku wierzchołka, jednak po trudnościach wycofali się ze ściany i spróbowali jeszcze raz w jej środkowej części, wielkim zacięciem noszącym dziś nazwę `Zacięcia Komarnickich`.

Ciekawostki

Znasz ciekawostki o tej drodze? Podziel się nimi.

Cytaty

Znasz wypowiedzi ludzi o tej drodze? Podziel się nimi

Topo

Masz topo? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Zdjęcia

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Wyszperałeś w sieci filmy o tej drodze? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

  • Max

Wyprawa PZA na Lhotse - jesień 2012

Trwają przygotowania do wyjazdu wyprawy na Lhotse. W pierwotnym planie było Cho Oyu ale ze względu na nie uzyskanie pozwolenia zmieniono cel na Lhotse. Wyprawa wyruszy z Polski w końcu sierpnia.

Lhotse. Fot. Dariusz Załuski

Przedwyjazdowa konferencja prasowa odbędzie się 20.08 o godzinie 12 w Warszawie w Traffic Clubie przy ulicy Brackiej 24. Zapraszamy na konferencję i do śledzenia bloga ekspedycji, który będzie prowadzony pod tym linkiem: polskihimalaizmzimowy.pl

Cel wyprawy

Celem naszej ekspedycji jest przede wszystkim sprawdzenie organizmów młodych, utalentowanych alpinistów na dużej wysokości, nabranie przez nich niezbędnego doświadczenia wysokogórskiego (strategia, taktyka, aklimatyzacja) zanim zaatakują poważniejsze cele w Himalajach i Karakorum w sezonach następnych zimą. Oprócz tego działania wyprawy będą koordynowane tak by Andrzej Bargiel (specjalista w tej dziedzinie) mógł dokonać szybkościowego wejścia na szczyt. Aktualny rekord należy do Meksykanina Carlosa Carsolio i wynosi 23 godziny 50 minut z bazy na szczyt główny. Wyprawa nie będzie korzystała z aparatury tlenowej. Wspinaczka będzie się odbywać na drodze klasycznej pierwszych zdobywców od zachodu. W granicach możliwości planuje się zastosować lekką i szybką taktykę wspinaczki. Ze względu na unifikacyjny charakter wyprawy będzie ona wspomagana i zabezpieczana dodatkowo przez dwóch wysokiej klasy przewodników i wspinaczy nepalskich z plemienia Szerpów.

Fot. Dariusz Załuski

Lhotse (8516 m) jest czwartym szczytem świata. Uważany jest za tzw. wysoki ośmiotysięcznik. Droga na Lhotse do wysokości ok. 7500 m pokrywa się z normalną drogą na Mount Everest i wiosną każdego roku oblegana jest przez tzw. wyprawy komercyjne. Jesienią będą tu działaly tylko 3 wyprawy: dwie everestowskie i nasza na Lhotse. Droga wiedzie najpierw do obozu I na 6000 m przez bardzo wybitny i długi lodospad tzw. icefall. Jego pokonanie wymaga dużej ilości sprzętu, lin a nawet drabin i dużej ilości pracy ludzkiej. Na tym odcinku wyprawa musi się zdać na objętą monopolem usługę tzw. "icefall doctors" - - zawodową grupę Szerpów, którzy z ramienia SPCC (Sagarmatha Polution Control Committee) utrzymują "przechodność" icefallu w każdym sezonie. Do obozu II na 6450 m i droga prowadzi bardziej połogo Kotłem Zachodnim. Zamyka go zachodnia ściana Lhotse. Na jej pierwszym spiętrzeniu na wys, 7200 jest miejsce obozu III. Dalej droga idzie stromo w kierunku Żółtych Skał i Żebra Genewczyków by ostro skręcić na zachód w Kuluar Lhotse, który wyprowadza wprost na wierzchołek. Na początku kuluaru jest miejsce obozu IV na wys. 7850 m.

Na szczycie Lhotse stanęło 17 Polaków, w tym aż 3 Panie. Ostatnio - w maju 2012 szczyt zdobyły Anna Lichota i Kinga Baranowska. Lhotse w kierunku południowym obrywa się wielką, słynną ekstremalnie trudną południową ścianą. W trakcie próby jej pokonania w 1989 roku odpadł od ściany i zginął Jerzy Kukuczka. Pierwszego wejścia zimowego dokonał Krzysztof Wielicki w 1988 roku. Do końca 2011 Lhotse zdobyły 432 osoby, w tym 136 bez użycia aparatury tlenowej.

Uczestnicy

Od lewej u góry: Artur Hajzer, Andrzej Bargiel, Krzysztof Starek Od lewej u dołu: Artur Małek, Mateusz Grobel, Mateusz Zabłocki. Fot. Agnieszka Bielecka

A. Bargiel

Andrzej Bargiel – 24 lata. TKN Tatra Team. Wspinał się w Tatrach i Alpach (m.in. droga Cassina nad Piz Badile). Wielokrotny Mistrz Polski w ski-alpinizmie, m.in. 2. miejsce w Pucharze Świata 2008 w kategorii juniorów, 29. miejsce w PierraMenta 2009, najtrudniejszych zawodach skialpinistycznych na świecie, 6. i 7. miejsce w konkurencjach vertical i sprint podczas Mistrzostw Świata 2010. Zwycięzca Elbrus Race w 2010 r.(rekord trasy). W 2012 uczestniczył w wyprawie na Manaslu (8161 m).

Agnieszka Bielecka - 33 lata. Klub Wysokogórski Wrocław. Ma na swoim koncie wspinaczki letnie i zimowe w Tatrach i Alpach. Wchodziła na pięciotysięczniki o charakterze trekkingowym. Swój rekord wysokości pobiła na stokach szczytu Lenina, wchodząc na Pik Radzielna 6100 m. Jest fotografem i autorką artykułów podróżniczych. W 2012 roku uczestniczyła w zakończonej sukcesem zimowej wyprawie na Gasherbrum I (8068 m).

Mateusz Grobel - 22 lata. Klub Wysokogórski Katowice. Doświadczony taternik i alpinista. Dokonał szeregu ciekawych wspinaczek w Kaukazie. Ma na koncie kilkadziesiąt dróg tatrzańskich, w tym zimowych na Kotle Kazalnicy. Jego doświadczenie wysokościowe to wejście na Elbrus 5642 m.

Artur Hajzer - 49 lat. Klub Wysokogórski Katowice. Kierownik wyprawy. Zdobywca 7 szczytów ośmiotysięcznych (6 ośmiotysięczników), w tym 3 nowymi drogami. Uczestnik 6 wypraw zimowych w Himalaje i Karakorum. Autor pierwszego zimowego wejścia na Annapurnę 8091 m. Jesienią 2011 roku zdobył piąty szczyt świata Makalu 8463 m bez użycia tlenu. W 2012 był kierownikiem zakończonej sukcesem zimowej wyprawy na Gasherbrum I (8068 m)

Artur Małek - 33 lata. Klub Wysokogórski Katowice. Doświadczony taternik. Ma na swoim koncie zimowe wspinaczki na Kazalnicy Mięguszowieckiej. Jego doświadczenia z wysokością to wejścia na Alpa Mayo 5947 m i Island Peak 6180 m.

Krzysztof Starek - 39 lat. Klub Wysokogórski Kraków. Doświadczony taternik i alpinista. Miłośnik narciarstwa wysokogórskiego oraz wspinaczki we wszystkich jej formach. Uczestnik kilku wypraw w góry najwyższe. W 2010 roku zdobył Pik Pobiedy 7439 m npm. Uczestniczył w zimowej wyprawie na Broad Peak (8047 m) 2010/11.

Mateusz Zabłocki -25 lat. Klub Wysokogórski Warszawa. Taternik i alpinista, którego naciekawsze osiągnięcia sportowe to pokonanie Filara Gervasuttiego na Mont Blanc du Tacul, Kantu Filara i Wariantów Małolata na Kazalnicy Mięguszowieckiej czy drogi Comiciego na Tre Cima di Lavaredo w Dolomitach.

Źródło: polskihimalaizmzimowy.pl

  • Damian

Cerro Standhardt (2650 m n.p.m.)

Cerro Standhardt (zwany też Aguja Standhardt) to najniższy szczyt z czterech, tworzących masyw Torre. Został zdobyty w styczniu 1988 roku przez amerykański zespół, a pierwszego zimowe wejścia dokonali w 1990 roku Austriacy Tommy Bonapace i Toni Ponholzer.

Cerro Standhardt z wyrysowaną liną drogi Exocet. Fot. Thomas Senf

Wysokość:  2650 m n.p.m.

Lokacja:  Patagonia

Pierwsze wejście: 1988, styczeń - Droga Exocet. Zespół: Jim Bridwell, Greg Smith, Jay Smith

Pierwsze wejście zimowe: 1990 - Austriacy Tommy Bonapace i Toni Ponholzer

Opis

Cerro Standhardt jest szczytem znajdującym się w patagońskim Parku Narodowym Los Glaciares, na terenie o który spiera się rząd Argentyny i Chile. Jest najniższym z grupy czterech szczytów w których skład wchodzą jeszcze Cerro Torre, Torre Egger (2685 m n.p.m.), Punta Herron.

Historia zdobywania

Pierwszą drogą zakończoną na szczycie Cerro Standhardt była Droga Exocet, która powstała powstała w styczniu 1988 roku za sprawą amerykańskiego zespołu Jim Bridwell, Greg Smith, Jay Smith. 

Pierwsze zimowe przejście zapisali na swoje konto w 1990 roku Austriacy Tommy Bonapace i Toni Ponholzer. Bonpace był też bliski dokonania  pierwszego samotnego przejścia drogi w 1994 roku, ale załamanie pogody zmusiło go do odwrotu zaledwie trzy wyciągi poniżej wierzchołka.

3 grudnia 2011 roku w stylu alpejskim Jorge Ackerman i Colin Haley przeszli jako pierwsi całą (wielokrotnie atakowaną) południową ścianę Cerro Standhardt (2730 m). Amerykanie nazwali swoją drogę El Caracol (5.9 A1+ AI3 M4, 500 m). Cała akcja zajęła im 25 godzin na szczyt i z powrotem do Norweskiego Biwaku.

Ważniejsze wejścia

  • 1988, styczeń - Droga Exocet. Zespół: Jim Bridwell, Greg Smith, Jay Smith
  • 1990 - Pierwsze zimowe wejście. Zespół: Tommy Bonapace i Toni Ponholzer
  • 2010, 27 listopada - Colin Haley wspiął się samotnie na szczyt Cerro Standhardt. Było to pierwsze solowe wejście na ten szczyt. Patrz news
  • 2011, 3 grudnia - w stylu alpejskim Jorge Ackerman i Colin Haley przeszli jako pierwsi całą (wielokrotnie atakowaną) południową ścianę Cerro Standhardt (2730 m). Amerykanie nazwali swoją drogę El Caracol (5.9 A1+ AI3 M4, 500 m). Cała akcja zajęła im 25 godzin na szczyt i z powrotem do Norweskiego Biwaku. Patrz news
  • 2012, sierpień - Cerro Standhardt. Zimowe wejście. Zespół: Stephan Siegrist, Thomas Senf, Ralf Weber. Patrz news
Wpisz ważniejsze wejścia na szczyt

Drogi

Ściana wschodnia

Hall-Whittle (VI, A2)

1977, 9-10 luty - bez wejścia na szczyt. Zespół: Brian Hall, John Whittle

Motivaciones Mixtas (6b, A2, 85 stopni)

1993, 30-31 grudnia - Zespół: Teodoro Plaza, Jose Chaverri

Exocet (WI6, 5.10)

Droga Exocet powstała w styczniu 1988 roku za sprawą amerykańskiego zespołu Jim Bridwell, Greg Smith, Jay Smith. Była zarazem pierwszą drogą zakończoną na szczycie Cerro Standhardt.

Cerro Standhardt z wyrysowaną liną drogi Exocet. Fot. Thomas Senf

Tomahawk (5.9, A2, WI4+)

`1995, 15 stycznia - Wariant startowy do drogi Hall-White. Zespół: Conrad Anker, Steve Gerberding

Próba amerykańska

1977 - Jim Donini i inni

Festreville (5.11, WI5, 550 m)

2000, luty - Zespół: Timmy O'Neill, Nathan Martin

S.C.U.D. (5.11, A1+, WI4, 400 m)

1998, 18 lutego - Wariant startowy do drgo Hall-White. Zespół: Kevin Thaw, Mark Synnot

Ściana Zachodnia

Otra Vez (6a+, A1, 80 stopni, 1120 m)

1989, 21-25 grudnia - Zespół: Ermanno Salvaterra, Mauzizio Giarolli, Elio Orlandi

Leonardo da Vinci (550 m, A2+)

1998, grudzień - Tylko dio połączenia z drogą Festreville. Zespół: David Autheman, Antoine Noury

Znasz drogi na tej górze? Podziel się nimi.

Ściana Południowa

El Caracol (5.9 A1+ AI3 M4, 500 m)

2011, 3 grudnia - w stylu alpejskim Jorge Ackerman i Colin Haley przeszli jako pierwsi całą (wielokrotnie atakowaną) południową ścianę Cerro Standhardt (2730 m). Amerykanie nazwali swoją drogę El Caracol (5.9 A1+ AI3 M4, 500 m). Cała akcja zajęła im 25 godzin na szczyt i z powrotem do Norweskiego Biwaku. Patrz news

Ciekawostki

Jakieś ciekawostki odnośnie góry

Cytaty

Cytaty o górze

Zdjęcia

Masz zdjęcia? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

Filmy

Masz filmy? Podeślij linka w komentarzach, a chętnie zamieścimy!

  • Damian

Cerro Standhardt zimą!

Stephan Siegrist, Thomas Senf i Ralf Weber stanęli na wierzchołku Cerro Standhardt po przejściu drogi Exocet (WI6, 5.10), w stylu alpejskim. Warto nadmienić, że na półkuli południowej trwa teraz zima ;)

Wspinaczka na drodze Exocet

Wspinaczka na drodze Exocet. Fot. Thomas Senf

30 lipca zawitali na Bridwell Camp, skąd następnego dnia osiągnęli Col Standhardt, gdzie droga Exocet się rozpoczyna.

Ralf Weber, asekurowany przez Stephana Siegrista wspina się na Exocet. Fot. Thomas Senf

Na wspinaczy czekały takie "przyjemności" jak głęboki śnieg, zalodzona skała i rysy, temperatury do -20°C. Po jeszcze jednym biwaku, osiągnęli szczyt Cerro Standhardt w świetle zachodzącego słońca. Ze szczytu wykonali jeden zjazd i założyli biwak, który Siegrist określił słowami "Mój najpiękniejszy biwak w górach". 2 sierpnia byli już z powrotem na lodowcu.

S. Siegrist, R. Weber, T. Senf na szczycie Aguja Standhardt

Stephan Siegrist, Ralf Weber i Thomas Senf na szczycie Cerro Standhardt. Fot. Thomas Senf

Trzeba przyznać, że Stephan Siegrist ma imponujący patagoński dorobek. Jako pierwszy człowiek skompletował trzy zimowe wejścia na główne wierzchołki masywu Torre. W lipcu 1999 roku wraz z Thomasem Ulrichem, Davidem Faselem i Gregiem Couchem stanęli jako pierwsi zimą na szczycie Cerro Torre. W sierpniu 2010 (Patrz news) Siegrist stanął na wierzchołku Torre Egger (wraz z Danim Arnoldem i Thomasem Senfem). 

Droga Exocet (WI6, 5.10) powstała w styczniu 1988 roku za sprawą amerykańskiego zespołu Jim Bridwell, Greg Smith, Jay Smith. Była zarazem pierwszą zakończoną na szczycie drogą na Cerro Standhardt.

Cerro Standhardt z wyrysowaną liną drogi Exocet. Fot. Thomas Senf

Pierwsze zimowe przejście zapisali na swoje konto w 1990 roku Austriacy Tommy Bonapace i Toni Ponholzer. Bonpace był też bliski dokonania  pierwszego samotnego przejścia drogi w 1994 roku, ale załamanie pogody zmusiło go do odwrotu zaledwie trzy wyciągi poniżej wierzchołka.

Źródło: planetmountain.com, goryonline.com

  • Damian

Goryonline.com

Źródła nie znaleziono